سیستان و بلوچستان، روستایی‌ترین استان کشور با پراکندگی بالای جمعیت، گنجینه‌ای از فرصت‌های نهفته در دل روستاهاست؛ گنجینه‌ای که با تقویت زیرساخت‌ها، ایجاد اشتغال پایدار و حمایت از دهیاری‌ها می‌تواند به موتور محرک توسعه ملی و عدالت‌محور ایران بدل شود.

به گزارش روابط عمومی اتحادیه سراسری شرکت‌های تعاونی دهیاری‌های کشور، توسعه روستایی و منطقه‌ای در استان سیستان و بلوچستان از مهم‌ترین محورهای پیشرفت و عدالت‌محور کشور به شمار می‌رود. این استان با گستره‌ای وسیع، تنوع فرهنگی و ظرفیت‌های طبیعی فراوان، نقشی تعیین‌کننده در امنیت غذایی، مرزی و اقتصادی ایران دارد. با وجود این ظرفیت‌ها، بخش قابل توجهی از جمعیت استان در روستاها زندگی می‌کنند و توسعه پایدار این مناطق می‌تواند زمینه‌ساز رشد متوازن، کاهش شکاف‌های اقتصادی و افزایش کیفیت زندگی در جنوب‌شرق کشور شود.

بهبود زیرساخت‌ها، ایجاد فرصت‌های شغلی، حمایت از کشاورزی و دامداری محلی، توسعه صنایع کوچک و دستی، و گسترش خدمات آموزشی و بهداشتی از اولویت‌های کلیدی در مسیر توانمندسازی روستاهای استان عنوان شده است.

در همین زمینه، فاطمه راشکی، رئیس کمیسیون خدمات شهری شورای اسلامی زاهدان، با تأکید بر اهمیت توسعه متوازن روستاها گفت: سیستان و بلوچستان امروز در مسیر رشد و تحول قرار گرفته و یکی از اولویت‌های اصلی توسعه در کشور محسوب می‌شود. با این حال، برای پایداری این روند، توجه ویژه به مناطق روستایی ضروری است.

وی با اشاره به روند رو به افزایش مهاجرت از روستاها به شهرها افزود: بسیاری از مهاجران روستایی در شهرها به مشاغل ناپایدار روی می‌آورند و این مسئله ضرورت سرمایه‌گذاری در ایجاد اشتغال پایدار در روستاها را دوچندان کرده است.

راشکی اضافه کرد : اگر امکانات و زیرساخت‌های لازم در روستاها فراهم شود، هم روند مهاجرت کاهش می‌یابد و هم کیفیت زندگی در این مناطق ارتقا پیدا می‌کند.

او با انتقاد از کمبود منابع مالی دهیاری‌ها اظهار داشت: درآمد دهیاری‌های سیستان و بلوچستان از محل قانون ارزش افزوده تنها بین سه تا چهل میلیون تومان است، در حالی‌که در برخی استان‌ها این رقم به ده تا دوازده میلیارد تومان می‌رسد.

به گفته وی، این اختلاف چشمگیر مانع بزرگی در مسیر آبادانی و بازسازی روستاهای استان است و نیازمند تصمیمات حمایتی جدی از سوی دولت می‌باشد.

کارشناسان معتقدند توسعه روستاهای سیستان و بلوچستان فراتر از یک برنامه عمرانی، تلاشی ملی برای تحقق عدالت سرزمینی و کاهش نابرابری‌هاست. توجه به ظرفیت‌های بومی، سرمایه انسانی و مشارکت مردم می‌تواند مسیر توسعه پایدار را هموار سازد و از مهاجرت‌های بی‌رویه جلوگیری کند.

سیستان و بلوچستان امروز در نقطه‌ای ایستاده که هر گام در جهت توسعه روستاها، گامی در مسیر اقتدار ملی و پایداری اقتصادی کشور است؛ فرصتی که اگر به‌درستی دیده شود، می‌تواند گنجینه خاموش توسعه ایران را بیدار کند.